Mieszkając w Krakowie, łatwo zapomnieć, jak naprawdę wygląda niebo jesienią i zimą. Przez większość czasu miasto zalane jest smogiem. Smugi światła, cienie o dziwnych kształtach, pojedyncze promienie słońca wskazujące na jakiś obiekt – te wszystkie rzeczy, które lubię łapać na kliszy, znikają stąd na kilka dobrych miesięcy. I kiedy nagle przychodzi niespodziewany wiatr i wydmuchuje z miasta dym, kiedy wreszcie widać słońce, można się poczuć, jakby się weszło pod gigantyczną oktę.
Zaczyna się ten dziwny czas, kiedy na każdym rogu można kupić wrzosy (sama kupiłam i posadziłam na miejsce uprzątniętego groszku pachnącego), turystów w mieście ubywa, za to wracają studenci. Znaczy się wrzesień.
Zawsze wydaje mi się, że początek jesieni ma coś wspólnego z początkiem roku. W styczniu podejmuje się nowe wyzwania, a jesienią można się z nich rozliczyć. Kiedy zaczynają spadać liście, ja zaczynam rozglądać się wokół i zastanawiać, jakie projekty uda mi się zamknąć zanim dni staną się zbyt krótkie, by robić cokolwiek poza snem i pracą. Wywoływanie filmów, katalogowanie klisz i segregowanie skanów to jeden z przyjemniejszych obowiązków. Jest jeszcze na tyle ciepło, by nie czuć smutku za znikającym latem, które przewija się przez wszystkie fotografie, ale już na tyle jesiennie, by móc spojrzeć wstecz i powiedzieć: to był dobry czas.
Tak mi się jakoś w życiu złożyło, że nie znałam żadnego z moich dziadków. Jeden z nich zmarł wiele lat przed moim urodzeniem, drugi miał szansę mnie zobaczyć i potrzymać na rękach, ale ja jego poznać nie mogłam. Odszedł, kiedy miałam kilka czy kilkanaście miesięcy.
Nigdy mi to nie przeszkadzało, w końcu w życiu patrzy się przed siebie, a nie za siebie. Dopiero niedawno uderzyło mnie, że nie tylko nie znałam dziadków, ale w ogóle nie wiem o nich kompletnie nic. Jakie były ich imiona. Jakimi byli ludźmi. Co lubili. A kiedy nie znasz swoich dziadków, to nie znasz swoich rodziców. Nie wiesz, jak zostali wychowani. Nie wiesz, jaki bagaż doświadczeń niosą.
Zdjęcia potrafią powiedzieć dużo więcej, niż się wydaje. Czasem jakość fotografii jest kiepska, ziarno tak wielkie, że trudno rozpoznać rysy. Czasem fotograf nie podołał, zdjęcie jest nieostre, model odwrócony. Ale przez to wszystko widać jakiegoś człowieka: gest, pozę, manierę, nastrój. Dziadek F. był bardzo przystojnym i zdecydowanym mężczyzną.
 |
| It took me ages to find this picture I remembered so well. Finally, there it was. |
Rysia jest ze schroniska. Tak wyglądała przed adopcją.
She's from animal shelter. That's how she looked before we adopted her.
